Dear Amsterdam


Just around the corner from the house, 

where my father broke my mother's heart,

I walked your canals,

like I was walking down the isle.

So here we are, our journey starts. 

Today.

No more longing for trees as yellow as in New York. 

I'll crave pumpkin 

but surrender 

to your pale and cloudy sun.

I know why I'm here now. 

It is nice to be needed. 

It is good to be loved.

I thought you didn't love me  

expected you to thrill me. 

But now I understand.

I am here to brighten YOU up.


So now that I know that love is giving, 

I walk your streets TALL.

I won't be smaller cause I hear 

feel your longing to be big.

Even here the cloudy skies don't have limits, 

and people's hearts can love as much as anywhere. 


Old Amsterdam, you are no coincidence.

I like vintage. 

I like antique.

I fell in love in New Amsterdam, 

but I'm ready to feel you in the old 

in the deep.

Nanette Drazic october 2013



Ik woon in Queens. Samen met de Grieken. Het ruikt hier altijd naar uien en olijfolie.Mensen die met mij gewerkt hebben herinneren zich zeker weten de verplichte fles olijfolie in tas of tourbus, dus veel mensen zullen blij voor me zijn.

Carrie Bradshaw is nog nooit in Queens geweest. Voor New Yorkers ben ik een succesvol groentje, maar ik voel me doorgewinterd en ik had echt gedacht nu zo'n beetje al rijk en beroemd te zijn. Ben ik waar ik wil zijn, werk ik echt wel hard genoeg?

Ik wil een oproep doen aan alle acteurs en actrices in Nederland. Als je straks gebeld wordt voor een auditie... Wees dankbaar! Ze kennnen je lekker al, doen het nog steeds met die castingfoto's van 5 jaar geleden, toen je haar nog kort was, en de persoon aan de telefoon is zelf mede verantwoordelijk voor de inhoud van je CV, dus die hoef je ook niet steeds uit te printen en mee te nemen.Misschien zul je door de regen naar je auditie moeten, maar je bent "familie", dus je krijgt een kop koffie en een handdoek, en dan mag je je lekker, in een wachtkamer vol vrienden, voorbereiden op je volgende baan, als je het tenminste wilt doen, want er is ook al een tour geboekt. Vooraf meld je je onbeschikbaarheid aan de regisseur, en ze zijn onder de indruk. Dan op de fiets naar huis of tourbus, Poe... wat een lange dag!

Mijn metro's zijn de N of de W, die gaan direct, met een lange omweg, naar Union Square. Dat kost een half uur. Ik kan halverwege de rit uitstappen en overstappen op de 4/5 op 59th and Lexington, deze gaat express, en als ik hem meteen heb, raas ik in 5 minuten naar Union square. Dit is erg opwindend. 

Meestal staat de 4/5 er niet, en had ik net zo goed in de N/W kunnen blijven. Maar soms...soms...lukt het.... En dat is waar het hier om draait. Het gevoel dat alles kan, and we are all in this together!Op de 4 /5 maak je vrienden. In de 4/5 zitten mensen met lef. Mensen als ik,bv illegale Mexicanen uit de Bronx, die net als ik naar NY kwamen voor een beter leven. Zij wassen af van 8 uur s'ochtend tot 12 uur 's nachts Dat levert 50 dollar op. Ik werk in Soho, tussen allerlei andere artiesten, en heb niets te verliezen. Als NY het niet meer waard is, ga ik terug naar huis.Is het het waard? Soms weeg ik het af...is dit niet te zwaar? 5 maanden hard werken, meer in een restaurant dan op een set, om wat? Ja, ik weet het, ik wilde weten of alles kan, of alles mogelijk is. Wat heb je daarvoor nodig? Ik dacht eerst alleen maar 'geloof', maar het is meer, het is keihard werken. Het is elke dag overstappen van de N of W naar de 4/ 5, en 9 keer voor niets staan te wachten, maar op een dag in 1x goed gokken. De afgelopen maand ben ik teveel in de N/W blijven zitten. Ik was even moe, had succes...een film....een toneelstuk...dingen om over naar huis te schrijven...maar ik ga door, ik leef nog lang niet mijn droom, dus ik stap straks weer over, en ga in de hogere versnelling, en ben dankbaar voor Nederland, en NY. 

Nanette Drazic 2006